Ε Π Ι Λ Ο Γ Ε Σ

Το κέντρο διασκεδάσεως «Ροσινιόλ» μέσα από τις εφημερίδες της εποχής του

29-01-2019 ΙΣΤΟΡΙΑ

Επιχειρούμε ένα μικρό χρονικό της ιστορίας του κέντρου διασκεδάσεως Ροσινιόλ, που βρίσκονταν στο τέρμα της Δυρραχίου, μέσα από δημοσιεύσεις, διαφημίσεις...

Τα βουστάσια των Σεπολίων στο πέρασμα του χρόνου

21-04-2020 ΙΣΤΟΡΙΑ

«Ξεφυλλίζοντας» πάλι παλιές εφημερίδες, βρήκα μερικές δημοσιεύσεις σε διαφορετικές χρονικές στιγμές που αφορούν στα περίφημα βουστάσια των Σεπολίων.

Σεπόλια - ιστορίες από στόμα σε στόμα

20-10-2020 ΙΣΤΟΡΙΑ

Αυτό το άρθρο προσπαθεί να συγκεντρώσει αναμνήσεις και ιστορίες από τους παλιούς σεπολιώτες, όσους γράφουν στο facebook τουλάχιστον. Γιατί αυτά...

ΑΜΟΡΕ - κινηματογραφικές αναμνήσεις στα Σεπόλια - [ενημερωμένο με τις μαρτυρίες κατοίκων]

15-10-2020 ΙΣΤΟΡΙΑ

Διάβαζα πριν μερικές μέρες ένα αρθράκι που είχα γράψει παλαιότερα για τον θρυλικό κινηματογράφο των Σεπολίων ΑΜΟΡΕ και διαπίστωσα κάποιες...

Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών και «Αναγέννηση» πάνε μαζί για το ΒΟΤΡΥΣ στα Σεπόλια

10-10-2020 ΣΗΜΕΡΑ

Με κοινό Δελτίο Τύπου το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών και ο εκπολιτιστικός εξωραϊστικός σύλλογος Σεπολίων «Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ» προτείνουν και διεκδικούν την...

Στην επικαιρότητα οι προτάσεις μαθητών του 53ου ΓΕΛ για την αξιοποίηση των ΒΟΤΡΥΣ και ΚΟΡΟΠΟΥΛΗ

05-10-2020 ΣΗΜΕΡΑ

Στις 26 Ιουνίου του 2018 είχαμε αναδημοσιεύσει, συνοδεία ενός σύντομου εισαγωγικού σημειώματος, ένα ρεπορτάζ του Αθήνα 9.84, που είχε σαν...

ΑΝΤΙΝΕΑ - κινηματογραφικές αναμνήσεις στα Σεπόλια

29-10-2020 ΙΣΤΟΡΙΑ

Ο κινηματογράφος «Αντινέα» κι αυτός στα σύνορα των Σεπολίων, όπως και η ΔΩΡΑ, βρισκόταν στην Λιοσίων 205 και διένυσε μια...

Η αλήθεια για την πολυκατοικία στην Αμβρακίας στα Σεπόλια και το πρόγραμμα ένταξης ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων

09-01-2021 ΣΗΜΕΡΑ

Πολλά λέγονται στην γειτονιά μας τις τελευταίες μέρες σχετικά με την πολυκατοικία στην Αμβρακίας και την εγκατάσταση ασυνόδευτων προσφυγόπουλων σε...

Η δημοτική κίνηση «Ανοιχτή Πόλη» για ΒΟΤΡΥΣ - ΚΟΡΟΠΟΥΛΗ

04-11-2020 ΣΗΜΕΡΑ

Η δημοτική κίνηση «Ανοιχτή Πόλη» απάντησε σε ερώτημά μας σχετικά με τις θέσεις της για την αξιοποίηση των ελεύθερων χώρων...

Ακόμα χωματόδρομος στην Μανιτάκη στα Σεπόλια

04-11-2020 ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ

Πόσα χρόνια ακόμα θα παραμείνει χωματόδρομος ένα κομμάτι 20 μέτρων το πολύ στην οδό Μανιτάκη στα Σεπόλια;

Στο 2%(!!!) το έργο της υπογειοποίησης των σιδηροδρομικών γραμμών στα Σεπόλια

19-01-2021 ΣΗΜΕΡΑ

Στις 20 Οκτωβρίου είχαμε ενημερώσει ότι στο έργο της υπογειοποίησης των σιδηροδρομικών γραμμών στα Σεπόλια είχε καλυφθεί το 0,9%, σύμφωνα...

Οι Μύλοι Παινέση στα Σεπόλια και το νερό του Κηφισού

02-01-2021 ΙΣΤΟΡΙΑ

Από τα τέλη του 19ου αιώνα και μέχρι τα μέσα περίπου του 20ου, υπήρχαν αρκετοί μύλοι στην Αθήνα και μερικοί...

Μισή δουλειά στην Καλαμά στα Σεπόλια, μετά το γκρέμισμα της επικίνδυνης μάντρας δίπλα στην είσοδο των σχολείων

14-01-2021 ΣΗΜΕΡΑ

Η επικίνδυνη μάντρα στην οδό Καλαμά στα Σεπόλια, που ήταν δίπλα στην είσοδο των σχολείων γκρεμίστηκε (όπως είχαμε γράψει και...

Το διαβάσαμε πριν λίγες μέρες στην «Καθημερινή» και το αναδημοσιεύουμε επειδή αποδίδει με εξαιρετικό τρόπο αυτά που βλέπουμε κι εμείς, τα αποτυπώματα μιας «άλλοτε» ζωής, τα εναπομείναντα ίχνη μιας παλιάς γειτονιάς, όταν κάνουμε τις βόλτες μας στη γειτονιά μας, τα Σεπόλια.

prevezis filippoupoleos0Τ​​ο μικρό τούβλινο σπιτάκι, στη γωνία Πρεβέζης και Φιλιππουπόλεως, το είδα καθώς τριγυρνούσα στα στενά των Σεπολίων. Είναι μονώροφο και σιωπηλό, με μια αυλή που χωρίζεται από τον δρόμο με μια μαντεμένια, μαύρη καγκελόπορτα. Στάθηκα να το δω, γιατί δεν έχουν μείνει πολλά σπίτια σε αυτήν την παλιά γειτονιά, που το άκουσμά της και μόνο φέρνει μνήμες από μποστάνια και περιβόλια.

Τριγύριζα αναζητώντας κόγχες γαλήνης και βρήκα σπίτια σκόρπια σε δρόμους και δρομάκια. Το τούβλινο σπίτι στην οδό Πρεβέζης ήταν από τα πρώτα που συνάντησα και το καμάρωσα για την προσωπικότητά του, με τα παράθυρά του, στεφανωμένα από κοκκινωπό τούβλο, τα παντζούρια του καστανά, τα δέντρα στη Φιλιππουπόλεως θαλερά και πυκνά να κρύβουν την είσοδο αλλά όχι την κονκάρδα της ασφαλιστικής «Sun, Londres 1710». Είναι ένα σπίτι, φανερό και απόκρυφο μαζί, χτισμένο πιθανότατα γύρω στο 1926-1930, ένα σπίτι μιας ορισμένης αστικής στάθμης, από τα πολλά που στη διάρκεια του Μεσοπολέμου συνέβαλαν στη νέα φυσιογνωμία των Σεπολίων.

Μου έκανε εντύπωση η επένδυση με διακοσμητικό τούβλο και μου έφερε στον νου μερικά σχεδόν πανομοιότυπα σπίτια που έχω βρει σε συνοικίες της Αθήνας, όπως το ονειρικό σπιτάκι, χτισμένο και αυτό στον Μεσοπόλεμο, στην οδό Παρασκευοπούλου 60, πάνω από τη Λιοσίων, στα Κάτω Πατήσια. Σχεδόν δίδυμα σπίτια και ας βρίσκονται σε άλλη γειτονιά... Είναι τα παιχνίδια της αθηναϊκής ποικιλίας που σκορπίζει τις παραλλαγές της αρχιτεκτονικής μορφής με χάρη και άνεση. Στα Σεπόλια, όσο περπάτησα, βρήκα μια γειτονιά τυλιγμένη σε ένα τούλι ηρεμίας. Τουλάχιστον όσο ήμουν εκεί, με το φως του απομεσήμερου να στρογγυλεύει τους ήχους, τα δρομάκια της γειτονιάς με ξάφνιασαν αποκαλύπτοντας –ανάμεσα σε πυκνά μέτωπα πολυκατοικιών– όμορφες δίπατες ή μονώροφες κατοικίες του 1935 σε μοντέρνο ύφος και αρ ντεκό σιδερένιες εξώθυρες, οι περισσότερες νοικοκυρεμένες και σε χρήση (Φιλιππουπόλεως 10, Αυλώνος 3, Κων. Χριστομάνου 25 και 27).

Αλλά και εδώ, όπως παντού, τα ερειπωμένα νεοκλασικά μονώροφα της παλιάς αθηναϊκής συνοικίας στέκονται σαν νεκροί ιππείς πάνω στο ηρωικό άλογο. Ετοιμόρροπα σπίτια, που φανερώνουν ήδη τη λιθοδομή κάτω από τον ξεφλουδισμένο σοβά. Κάνοντας ένα κύκλο ώς την Κωνσταντινουπόλεως και στρίβοντας στην οδό Στενημάχου, περίμενε εκεί το βουβό σπίτι στον αριθμό 10. Με την πράσινη θύρα του, τα αποκολλημένα του κοσμήματα, έμοιαζε πολύ μόνο. Ηταν ένα ταπεινό, όμορφο σπίτι, που θα γνώρισε τη χαρά της γειτονιάς, όταν ολόγυρα, ίδια με αυτό σπίτια, με αυλές και παλιές ακακίες στο πεζοδρόμιο, όπως αυτή που σώζεται ακόμη και το προστατεύει, θα έλεγαν ιστορίες των Σεπολίων. Πιο κάτω, θα έβλεπα και άλλα ίχνη της απλής ζωής που γύρω στο 1910 και στο 1920 και στο 1930 έδινε στα Σεπόλια εκείνο τα χαρακτηριστικό ημιαστικό ύφος. Μέσα από ένα σπασμένο τζάμι μιας κλειστής εξώθυρας είδα την κάσα μιας δίφυλλης πόρτας, με ένα φεγγίτη χωρισμένο σε 15 τζαμλίκια, να χωρίζει το σαλόνι από τις κρεβατοκάμαρες. Αλλά καθώς έχασκε ξεχαρβαλωμένη, έβλεπα απευθείας δίχως προσκόμματα το παράθυρο της κάμαρας στο βάθος, με ψηλό φεγγίτη και αυτό, και με ένα κορδόνι του ηλεκτρικού φωτός, χωρίς λάμπα πια, να αιωρείται από το ταβάνι που είχε ρημάξει. Είχα μπροστά μου το σκηνικό μιας άλλοτε οικογενειακής σκηνής κάπου στα Σεπόλια, πριν από 60 ή 80 χρόνια.

Γυρίζοντας προς το μετρό, βρήκα, ευτυχώς, τη χαριτωμένη οδό Ζίτσης. Σε μια σειρά στέκονται τα μονώροφα σπιτάκια με τις εξώθυρές τους, κάθε μία διαφορετική, κάθε μία με άλλο σχέδιο...

Το έγραψε ο Νίκος Βατόπουλος στην έντυπη έκδοση της «Καθημερινής» - 14-10-2018

data-matched-content-rows-num="4,2" data-matched-content-columns-num="1,2" data-matched-content-ui-type="image_stacked"