Ε Π Ι Λ Ο Γ Ε Σ

Το κέντρο διασκεδάσεως «Ροσινιόλ» μέσα από τις εφημερίδες της εποχής του

29-01-2019 ΙΣΤΟΡΙΑ

Επιχειρούμε ένα μικρό χρονικό της ιστορίας του κέντρου διασκεδάσεως Ροσινιόλ, που βρίσκονταν στο τέρμα της Δυρραχίου, μέσα από δημοσιεύσεις, διαφημίσεις...

Τα βουστάσια των Σεπολίων στο πέρασμα του χρόνου

21-04-2020 ΙΣΤΟΡΙΑ

«Ξεφυλλίζοντας» πάλι παλιές εφημερίδες, βρήκα μερικές δημοσιεύσεις σε διαφορετικές χρονικές στιγμές που αφορούν στα περίφημα βουστάσια των Σεπολίων.

Σεπόλια - ιστορίες από στόμα σε στόμα

20-10-2020 ΙΣΤΟΡΙΑ

Αυτό το άρθρο προσπαθεί να συγκεντρώσει αναμνήσεις και ιστορίες από τους παλιούς σεπολιώτες, όσους γράφουν στο facebook τουλάχιστον. Γιατί αυτά...

ΑΜΟΡΕ - κινηματογραφικές αναμνήσεις στα Σεπόλια - [ενημερωμένο με τις μαρτυρίες κατοίκων]

15-10-2020 ΙΣΤΟΡΙΑ

Διάβαζα πριν μερικές μέρες ένα αρθράκι που είχα γράψει παλαιότερα για τον θρυλικό κινηματογράφο των Σεπολίων ΑΜΟΡΕ και διαπίστωσα κάποιες...

Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών και «Αναγέννηση» πάνε μαζί για το ΒΟΤΡΥΣ στα Σεπόλια

10-10-2020 ΣΗΜΕΡΑ

Με κοινό Δελτίο Τύπου το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών και ο εκπολιτιστικός εξωραϊστικός σύλλογος Σεπολίων «Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ» προτείνουν και διεκδικούν την...

Στην επικαιρότητα οι προτάσεις μαθητών του 53ου ΓΕΛ για την αξιοποίηση των ΒΟΤΡΥΣ και ΚΟΡΟΠΟΥΛΗ

05-10-2020 ΣΗΜΕΡΑ

Στις 26 Ιουνίου του 2018 είχαμε αναδημοσιεύσει, συνοδεία ενός σύντομου εισαγωγικού σημειώματος, ένα ρεπορτάζ του Αθήνα 9.84, που είχε σαν...

ΑΝΤΙΝΕΑ - κινηματογραφικές αναμνήσεις στα Σεπόλια

29-10-2020 ΙΣΤΟΡΙΑ

Ο κινηματογράφος «Αντινέα» κι αυτός στα σύνορα των Σεπολίων, όπως και η ΔΩΡΑ, βρισκόταν στην Λιοσίων 205 και διένυσε μια...

Η αλήθεια για την πολυκατοικία στην Αμβρακίας στα Σεπόλια και το πρόγραμμα ένταξης ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων

09-01-2021 ΣΗΜΕΡΑ

Πολλά λέγονται στην γειτονιά μας τις τελευταίες μέρες σχετικά με την πολυκατοικία στην Αμβρακίας και την εγκατάσταση ασυνόδευτων προσφυγόπουλων σε...

Η δημοτική κίνηση «Ανοιχτή Πόλη» για ΒΟΤΡΥΣ - ΚΟΡΟΠΟΥΛΗ

04-11-2020 ΣΗΜΕΡΑ

Η δημοτική κίνηση «Ανοιχτή Πόλη» απάντησε σε ερώτημά μας σχετικά με τις θέσεις της για την αξιοποίηση των ελεύθερων χώρων...

Ακόμα χωματόδρομος στην Μανιτάκη στα Σεπόλια

04-11-2020 ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ

Πόσα χρόνια ακόμα θα παραμείνει χωματόδρομος ένα κομμάτι 20 μέτρων το πολύ στην οδό Μανιτάκη στα Σεπόλια;

Στο 2%(!!!) το έργο της υπογειοποίησης των σιδηροδρομικών γραμμών στα Σεπόλια

19-01-2021 ΣΗΜΕΡΑ

Στις 20 Οκτωβρίου είχαμε ενημερώσει ότι στο έργο της υπογειοποίησης των σιδηροδρομικών γραμμών στα Σεπόλια είχε καλυφθεί το 0,9%, σύμφωνα...

Οι Μύλοι Παινέση στα Σεπόλια και το νερό του Κηφισού

02-01-2021 ΙΣΤΟΡΙΑ

Από τα τέλη του 19ου αιώνα και μέχρι τα μέσα περίπου του 20ου, υπήρχαν αρκετοί μύλοι στην Αθήνα και μερικοί...

Μισή δουλειά στην Καλαμά στα Σεπόλια, μετά το γκρέμισμα της επικίνδυνης μάντρας δίπλα στην είσοδο των σχολείων

14-01-2021 ΣΗΜΕΡΑ

Η επικίνδυνη μάντρα στην οδό Καλαμά στα Σεπόλια, που ήταν δίπλα στην είσοδο των σχολείων γκρεμίστηκε (όπως είχαμε γράψει και...

Η οδός Παρασκευοπούλου, παράλληλη της Λιοσίων από την πάνω μεριά προς την Αχαρνών, δεν είναι ακριβώς Σεπόλια. Όμως έχουμε και στα Σεπόλια τέτοια σπίτια και εικόνες, σαν αυτό που περιγράφει απολαυστικά ο Νίκος Βατόπουλος στην Καθημερινή.

Έτσι δεν διστάσαμε να αναδημοσιεύσουμε αυτήν την εμπειρία του.

~~~

Σ​​υχνά, στους παράπλευρους δρόμους της Αθήνας συναντώ εκείνα τα σπίτια, μοναχικά και σιωπηλά, που μου θυμίζουν ανθρώπους που ζουν ώς τα απόλυτα όρια της θνητότητάς τους. Αυτά τα σπίτια, τα παλιά, τα χωνεμένα στους κύκλους ζωής της πόλης, σκέφτομαι, δεν θα τα θρηνήσει κανείς πέραν όσων τα θυμούνται από προσωπικά βιώματα. Αλλά και αυτή η μνήμη έχει μικρή ισχύ, διάρκειας το πολύ δύο γενεών.

Στα δρομάκια πάνω από τη Λιοσίων, και ανάμεσα στον Σταθμό Αττικής και στον Αγιο Νικόλαο, ανάκατα με πολυκατοικίες των τελευταίων δεκαετιών, επιζούν εκείνα τα μικρά θραύσματα της αλλοκαιρινής Αθήνας. Μοιάζουν με μενταγιόν, σπαράγματα ενός άλλου βίου. Εντυπωσιάζουν με την ανθεκτικότητά τους, ακόμη και αν στέκουν χωρίς ζωή, με αγριόχορτα, παραβιασμένες θύρες και ξεφτισμένους τοίχους.

Υπάρχει, άραγε, ένα νεκροταφείο σπιτιών; Σε μια φανταστική πινακοθήκη, κάτι σαν οστεοφυλάκιο, αχνοφαίνονται τα σπίτια της Αθήνας. Συναντώ συχνά ανθρώπους της δικής μου γενιάς, που ήταν μάρτυρες της κατεδάφισης του πατρικού, στο Θησείο, στην Αχαρνών ή στο Παγκράτι, όταν ήταν εκείνοι παιδιά. Με κάποια δόση ενοχής μιλούν για μια εικόνα στα όρια της μνήμης, μεταφέρουν ένα αίσθημα που τους έδωσε η δική τους ωριμότητα.

touvlino spiti paraskevopoulou

Αλλά, να, που σε μια στροφή ενός δρόμου, οι άτακτες σκέψεις παραμερίζονται, καθώς η αναβλύζουσα ζωή αγκιστρώνει το βλέμμα. Από τη Λιοσίων, στο ύψος της οδού Πρωτοπαπαδάκη, είχα στρίψει τελετουργικά το βλέμμα προς τα πάνω και το άφησα να γαντζωθεί στο τούβλινο σπίτι στην κορυφή του δρόμου. Με καλούσε να το περιεργαστώ. Φαινόταν τόσο παράταιρο, αν και αυτό ήταν οξύμωρο, καθώς το μονώροφο αυτό σπιτάκι προϋπήρχε όλων όσα καθόριζαν πλέον την ατμόσφαιρα της γειτονιάς. Το πλησίασα με ενθουσιασμό καθώς από μακριά είχα διακρίνει ότι η πρόσοψη ήταν τούβλινη, όπως τούβλινες ήταν οι όψεις σε μερικά σπίτια της δεκαετίας του 1920 σε περιοχές με ημιαστικό χαρακτήρα. Θυμήθηκα το σπιτάκι στα Σεπόλια ή ένα σπίτι κοντά στο Α΄ Νεκροταφείο, όλα εκείνα με τον σχεδόν εξοχικό αέρα, με αυλές και καγκελόπορτες.

Είχα φτάσει στην οδό Παρασκευοπούλου, όπου το σπίτι που είχε τραβήξει την προσοχή μου είχε την είσοδο, στον αριθμό 60. Από μακριά δεν φαινόταν πως περιβαλλόταν από μεγάλο κήπο, αλλά όχι από εκείνους τους κήπους των φυτωρίων. Ηταν ένα περιβόλι της παλιάς Αθήνας, με κλουβιά πουλιών, οπωροφόρα, χώμα πολύ, απλότητα και φυσική αταξία. Υπήρχε ένας κανόνας αυθορμητισμού. Σε αυτή την κόγχη της παλιάς γειτονιάς, όπου ώς το 1970 έβλεπε κανείς μονώροφα σπιτάκια, άδεια οικόπεδα και αστραφτερές τις νέες πολυκατοικίες μετά το 1958-60, γινόμουν μάρτυρας ενός μικρόκοσμου, που μέσα στη γνησιότητά του αποκτούσε δύναμη.

Οσο το κοιτούσα, τόσο ήθελα να παραμείνω στην ακτίνα του μυστηρίου του. Εδειχνε να έχει ζωή, αν και την ώρα που το συνάντησα ήταν σιωπηλό, μόνο τα πουλιά φτερούγιζαν. Ηταν ένα θέαμα που ανέβλυζε αίσθηση μυστηρίου. Υπήρχε κάτι ιερό μέσα στην απόλυτη επαφή του με τα χρειώδη και τα καθημερινά, καθώς αυτή η απόκοσμη, σχεδόν, αύρα του έδειχνε να διαχέεται στον περίγυρο. Ο περίγυρος εκείνη την ώρα ήταν ο εαυτός μου, ένας μόνος παρατηρητής, μοναχικός διαβάτης, ένας υποβολέας εσωτερικών μονολόγων. Αρκεί μία στιγμή για να συντελεστεί η πράξη του μυστηρίου. Μέσα στο πυκνοδομημένο άστυ.

Κράτησα αυτό που μου έδωσε το τούβλινο σπίτι της οδού Παρασκευοπούλου ως ένα αναπάντεχο δώρο. Η εικόνα του αστικού περιβολιού επιστρέφει σαν αποκύημα.

data-matched-content-rows-num="4,2" data-matched-content-columns-num="1,2" data-matched-content-ui-type="image_stacked"